Når ej først kom hit va det i kjærlighetens rus, og en veldig skummel plass. Foreldra hass i over-etasja og ei rotete leilighet under. Dei kunne sjå mej frå kjøkkenvinduet når ej for og kom. Ej håpte kvar gong at dei ikkje gjorde det, sjølv om dei ikkje var farlige i det heile tatt.
No eig ej huset! Korleis i alle dage skjedde det? Ej trur ikkje vi en gong hadde en samtale om å bli sambuara, det skjedde gradvis og når både hybelen og rommet heime va vekk havna ej vel her da. Leiligheita nede blei meir og meir vår, til slutt bygde vi tilogmed ein stor og flott platt, sjølv om vi aldri tenkte på å bli der. Drømmen om å bygge vårt eige slott blei lagt på hylla, hehe.. og istadenfor gjorde vi det realistiske når Isak kom opp på graviditetstesten.. Kjære Idar, BEKLAGER at ej va slik en primadonna i heile graviditeten og slang det framfor dej gong på gong at det var ikkje slik ej hadde tenkt det, ej vil ha et nytt flott hus blabla.. Vi kunne ikkje hatt det bedre og slik e det :) Og takk for at du he fått mej til å innsjå at det e ikkje vits å smyge sej usett gjennom livet :)
Ej ser tilogmed rett heim når ej lengta dit :)
Takk for hjelpa alle sammen! Bedre seint enn aldri.
Åhh så nydelig skrive Maria;)
SvarSlettDet er sanneleg ikkje så ofte ein tenkjer over kvifor ein gjer som ein gjer. Og når alt kjem til alt, så har ein det eigentleg heilt fantastisk!
Du får ha ein fantastisk dag på Sætre, og så får vi håpe at sola dukkar opp! :)
Klem frå Elisabeth Ingeborg